Herkesin söyleyecek bir sözünün, sunacak bir fikrinin ve sergileyecek bir hayatının olduğu bir çağda yaşıyoruz. Sosyal medya platformları bize kendimizi ifade etme özgürlüğü vaat ederken, farkında olmadan hepimizi aynılaşan bir "performans toplumunun" kölesi haline getirdi. Artık yaşamak yetmiyor; yaşadığımızı kanıtlamak, ambalajlamak ve dijital pazara sürmek zorundayız.
Peki bu aşırı görünürlük hali bize ne kazandırıyor?
Yüzeyde herkes çok özgün, herkes çok bilinçli ve herkes gündeme dair en doğru fikre sahip. Ancak biraz derine indiğimizde, karşımıza çıkan şey koskoca bir düşünsel tembellik. Eleştirel akıl, yerini "beğeni" algoritmalarının belirlediği hazır sloganlara bıraktı. Birey olma iddiasındaki kitleler, aslında aynı kalıplarla düşünüyor, aynı şeylere aynı cümlelerle tepki veriyor ve aynı yapay estetiğin peşinde koşuyor. Özgürlük sandığımız şey, bize sunulan şablonlar arasından seçim yapma illüzyonundan ibaret.
Daha da tehlikelisi, sorgulama yeteneğimizi kaybetmemiz. Bir bilginin doğruluğu, onun ne kadar derin olduğuna değil, ne kadar hızlı yayıldığına ve kaç kişi tarafından onaylandığına göre ölçülüyor. Çabuk tüketilen fikirler, çabuk tüketilen duyguları doğuruyor. Sonuç ise derinliğini kaybetmiş ilişkiler, niteliksiz tartışmalar ve her an patlamaya hazır bir toplumsal öfke.
Sistem, bizim durup düşünmemizi istemiyor. Çünkü düşünen insan yavaşlar; yavaşlayan insan ise tüketim çarkının dışına çıkar. Modern dünyanın en radikal eylemi, her sunulanı onaylamak veya akıntıya kapılmak değil; durmak, şüphe etmek ve "Neden?" diye sorabilmektir.
Etrafınızı kuşatan o parıltılı ekranları ve hazır doğruları bir kenara bırakın. Bugün kendinize şu soruyu sorun: Sahip olduğunuz düşünceler gerçekten size mi ait, yoksa size hissettirilmesi istenen şeyler mi?
Yorumlar (0)
Henüz onaylanmış yorum bulunmuyor.